Het werk vormde de afronding van een natuurherstelproject dat gericht is op het herstel van de oorspronkelijke waterhuishouding in de brongebieden. Door de beekbodem op te hogen, wordt bronwater langer vastgehouden in het landschap. Het effect daarvan is inmiddels duidelijk zichtbaar: waar voorheen een gedraineerd grasland en droge, diep ingesneden oevers lagen, zijn opnieuw natte en moerassige omstandigheden ontstaan.
Het hydrologisch herstel bleek zelfs zo succesvol dat het grind niet meer machinaal kon worden verspreid. Door de natte omstandigheden kon geen laadmachine het terrein op en kwam zelfs een kleine rupstransporter vast te zitten in de modder. Daarom vervoerden de vrijwilligers het materiaal met emmers vanaf tijdelijke depots naar de beek, waar het met scheppen en harken over de bodem werd verdeeld.
Een stevige klus, maar wel midden in een van de mooiste landschappen van Zuid-Limburg. Terwijl nieuwsgierige Galloways de werkzaamheden aandachtig volgden, genoten de vrijwilligers tussendoor van een stuk Limburgse vlaai.
Bronbeken behoren tot de meest bijzondere ecosystemen van Nederland. Ze worden van nature gevoed door schoon, koel en mineraalrijk grondwater en vormen leefgebied voor zeldzame soorten zoals kokerjuffers, steenvliegen, bronmuggen en platwormen. Veel van deze dieren zijn afhankelijk van grind en vuursteen op de beekbodem. Ze vinden er beschutting tegen roofdieren en hechten hun eitjes eraan die zich daar ontwikkelen als larve.
Dankzij deze gezamenlijke inzet krijgen karakteristieke planten en dieren de komende jaren opnieuw de kans zich in de bronbeken te vestigen. Een bijzonder woord van dank gaat uit naar vrijwilligers Gitta, Esther, Isabelle en Will, die met veel enthousiasme en landschapsliefde hebben bijgedragen aan het herstel van deze beekbodems.
